"تونی کِر گ. سنگ ها و ریشه ها"

نمایشگاه "سنگ ها و ریشه ها" که در آن آثار تونی کرگ، مجسمه ساز
بریتانیایی ساکن آلمان به نمایش گذاشته می شود، با مساعدت و حمایت
آلمان به بار خواهد نشست. این نمایشگاه در موزه هنرهای معاصر
تهران و از دوم آبان ماه تا بیست ودوم دی ماه 1396 دایر خواهد بود و
در آن 57 مجسمه و بیش از 150 اثر بر روی کاغذ، برای اولین بار در
ایران به نمایش درمی آید.
تونی کرگ یکی از مهم ترین مجسمه سازان عصر ماست، ساکن ووپرتال
می باشد و گرداننده ی یک پارک مشهور مملو از مجسمه. نمایشگاه فعلی
تهران هم دستاوردی ست از همکاری میان تیل بِرِکنر آلمانی و افشین
درمبخش از ایران، که در زمره مالکان گالری به شمار می آیند، و
البته حمایت مالی وزارت امور خارجه آلمان.
برکنر و درمبخش همکاری خود را در سال 2011 کلید زدند تا به فهم و
درک فرهنگ دو کشور از هم کمک کنند و پیش از این هم آثار نقاش
هنرمند آلمانی گونتر اُکر و همچنین اتو پینه که یکی دیگر از
هنرمندان آلمانی و از بنیانگذاران گروه هنرمندان ZERO می باشد را
در تهران به نمایش گذاشته اند. برپایی این دو نمایشگاه هم با
حمایت مالی سفارت آلمان میسر شد.
سفیر آلمان در تهران، میشائیل کلور برشتولد، در مقدمه اش برای -
کاتالوگ نمایشگاه تونی کراگ ابراز داشت:
"تهران و شهر ووپرتال دارای وجه مشترکی می باشند: در هر دو شهر
یک باغ تندیس وجود دارد. البته تفاوت های بزرگی وجود دارد، به
عنوان مثال مساحت این دو پارک متفاوت می باشد. مساحت پارک
ووپرتال 14 هکتار است، پارک موزه هنرهای معاصر تهران اما بسیار
کوچک تر. اما هردو تندیس هایی از مجسمه سازان بزرگی را در خود جای
داده اند. در ووپرتال آثاری از هنری مور و مارکوس لوپرتس قرار
دارد و در موزه هنرهای معاصر تهران، آثاری از جاکومتی و ماکس
ارنست.
و با آغاز این نمایشگاه، این دو باغ یک وجه مشترک خواهند داشت:
از این پس در هر دو مکان، تندیس هایی از تونی کرگ قابل رویت و
تحسین خواهند بود.
این امر در ووپرتال اتفاق عجیبی نیست، زیرا باغ تندیس "والدفریدن
( Waldfrieden (" )صلح و آرامش جنگل( توسط تونی کرگ طراحی و به بهره
برداری رسید؛ توسط همان هنرمندی که با این نمایشگاه در تهران از
اثر او قدردانی می گردد.
بیش از 40 سال است که کرگ عضو مهمی از جامعه هنری و فرهنگی آلمان
می باشد. وی یکی از تأثیرگذارترین مجسمه سازان معاصر می باشد که
آثار خود را از جمله در دوره های مختلف نمایشگاه دکومنتا و یا
نمایشگاه دوسالانه )بیناله( ونیز نیز به نمایش گذارده است و جوایز
بین المللی زیادی، از جمله جایزه معتبر ترنر، نیز دریافت نموده
است.
اما چیزی که او را از دیگر هنرمندان متمایز می سازد، تأثیری است
که از هم اکنون در آلمان به جای گذاشته است. این تأثیرگذاری عمیق
تر از تأثیری است که یک هنرمند "تنها" با آثار هنری خود می تواند
به جای گذارد. برای وی مهم بوده است که هنر و افکار خود درباره
هنر را با افراد هرچه بیشتری به اشتراک گذارد.
یکی از این موارد را، همان به اشتراک گذاری هنر با دیگران، در
سال 2008 با افتتاح پارک تندیس "والد فریدن" )صلح و آرامش جنگل(
برآورده ساخت. محلی که بازدیدکنندگان در آن در نمایشگاه های
دائمی و فوق العاده با تأثیرگذارترین مجسمه سازان جهان آشنا می
شوند، و سری اجراهای موسیقی " Klang.Art " و " Tonleiter " در آن برگزار می
گردد، و محلی که می توان در آن تنها قدم زد، نشست، هنر را نظاره
و تحسین کرد و حقیقتاً به صلح و آرامش رسید. کرگ بدین ترتیب یکی
از تأثیرگذارترین اماکن هنری و فرهنگی را خلق کرده است.
وی مورد دیگر، یعنی به اشتراک گذاری افکارش درباره هنر را، از
طریق سمت ها و فعالیت های مختلف مدیریتی و تدریسی در آکادمی هنر
دوسلدرف و دانشگاه هنر برلین عملی ساخت.
وی با این مجموعه آثار و فعالیت های هنری، دسترسی انسان های
مختلفی را به دنیای خود میسر ساخت و بدین ترتیب این تأثیرگذاری
را از نظر روشنفکری و هنری داشته است.
بنابراین فرهنگ و هنر آلمان بسیاری چیزها را مرهون کرگ می باشد.
بسیاری چیزهای ماندگار. از این رو از امکان به اشتراک گذاشتن
آثار این هنرمند با دوستان ایرانیمان بسیار خوشحال هستم.
امیدوارم در شهری که به تازگی و پس از سال ها وقفه، دوسالانه
تندیس تهران مجدداً در آن احیا گردید، این نمایشگاه تحسین به
همراه داشته و الهام بخش باشد.
به هر حال این نمایشگاه درست به موقع است و ادامه یک سری فشرده و
بلند مدت از نمایشگاه های هنرمندان تأثیرگذار آلمانی در تهران،
مانند پینه و اوکر، می باشد.
شاید کرگ موفق شود با این نمایشگاه حتی کمی از "صلح و آرامش
جنگل" )والد فریدن( را به پارک تندیس موزه هنرهای معاصر تهران
انتقال دهد و می توانیم آن را "صلح و آرامش پارک لاله" بنامیم."
جهت مطالعه ی بیشتر:
اطلاعات پیرامون موزه هنرهای معاصر تهران، تونی کرگ. سنگ ها وریشه ها



"تونی کِر گ. سنگ ها و ریشه ها"

 Tony Cragg Sculpture Exhibition at TMoCA